Τα cookies είναι σημαντικά για την εύρυθμη λειτουργία του site μας και τη βελτίωση της online εμπειρία σας.
Πατήστε "Αποδοχή Cookies" για να συνεχίσετε ή επιλέξτε "Περισσότερες πληροφορίες" για να διαβάσετε περισσότερα σχετικά με τα cookies.

    Άρθρα

    Θεραπευτική προσέγγιση της οσφυαλγίας

    Χαρακτηρίζεται ως οξεία, όταν έχει διάρκεια μικρότερη των έξι εβδομάδων και ως χρόνια, όταν η διάρκεια της ξεπερνά τους τρείς μήνες. Είναι συχνότερη στις γυναίκες και η συχνότητά της αυξάνει σημαντικά με την πρόοδο της ηλικίας. Η οξεία οσφυαλγία στο 50% των περιπτώσεων υφίεται αυτόματα την 1η εβδομάδα και στο 90% την 8η εβδομάδα. Μόνο το 5% αυτής μεταπίπτει σε χρόνια. Η χρόνια οσφυαλγία συνιστά δομική, νευροφυσιολογική και ψυχοκοινωνική παθολογία και αντανακλά σε ένα μείζον οικονομικό και κοινωνικό πρόβλημα. Η ποιότητα ζωής του ασθενούς και διάφοροι ψυχοκοινωνικοί παράγοντες αποτελούν σημαντικούς προγνωστικούς δείκτες στην έκβαση της νόσου.

     

    Η ορθή προσέγγιση της οσφυαλγίας συνιστα ένα εξαιρετικά πολύπλοκο και πολυπαραγοντικό θέμα, το οποίο αποτελεί διαγνωστική και θεραπευτική πρόκληση. Για το λόγο αυτό ίδιως στην χειρουργική της προσέγγιση, καλό ειναι να εμπλέκονται χειρουργοί και θεραπευτές με βαθιά γνώση της παθολογίας της σπονδυλικής στήλης.  Στις μέρες μας υπάρχει ποικιλία θεραπευτικών επιλογών, τόσο συντηρητικών, όσο και χειρουργικών.  Η συντηρητική αντιμετώπιση στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων είναι επαρκής και μόνο επί αποτυχίας αυτής συνιστάται η χειρουργική παρέμβαση. Ο ρόλος της χειρουργικής αντιμετώπισης αποτελεί αντικείμενο διχογνωμίας και συνεχώς επαναπροσδιορίζεται, καθώς οι χειρουργοί προσπαθουν να παρέμβουν στην αποκατάσταση μιας κλινικής οντότητας, της οποίας η φυσική πορεία και εξέλιξη δεν έχει  πλήρως κατανοηθεί. Τα ποσοστά αποτυχίας στο σύνολο των χειρουργικών παρεμβάσεων είναι συχνά υψηλά, γεγονός που εξαρτάται από έναν συνδυασμό παραγόντων, όπως οι λάθος ενδείξεις, η κακή επιλογή τεχνικής, ο άπειρος ή κακός χειρουργός, ο λάθος ασθενής και η πρόκληση ιατρογενούς τραύματος.

    Από ανατομική και εμβιομηχανική άποψη η σπονδυλική στήλη είναι μια ευκίνητη κατασκευή, που αποτελείται από πολλές επιμέρους μονάδες (παρακείμενοι σπόνδυλοι, σύνδεσμοι, αρθρικοί θύλακοι, μεσοσπονδύλιοι δίσκοι). Οι παρασπονδύλιοι μύες  παίζουν σπουδαίο ρόλο στην υποστήριξη της σπονδυλικής στήλης, καθώς δημιουργούν κίνηση και ανθίστανται στις εξωτερικές δυνάμεις που επιδρούν πάνω της. Ο σωστός καταμερισμός των φορτίων και η διατήρηση της οσφυικής μοίρας σε λόρδωση εξασφαλίζουν την ομαλή λειτουργία της σπονδυλικής στήλης. Ο πόνος στην μέση εκλύεται από  την βλάβη των μεσοσπονδύλιων δίσκων, των ζυγοαποφυσιακών αρθρώσεων, των μυοσυνδεσμικών και νευρικών δομών. Όλα αυτά τα στοιχεία υπόκεινται σε κάκωση ή εκφύλιση. Η εκφύλιση είναι αποτέλεσμα της γήρανσης, καθώς και γενετικών και μεταβολικών ή τοξικών παραγόντων. Η φθορά της σπονδυλικής στήλης σε συνδυασμό με την κακή κατανομή φορτίων και τις τυχον δομικές ανωμαλίες μπορούν να οδηγήσουν  σε ανάπτυξη οσφυαλγίας ή/και ισχιαλγίας με συνοδά ή όχι νευρολογικά ελλείματα. Η καθιστική ζωή και η χειρονακτική εργασία επιταχύνουν σημαντικά την όλη εκφυλιστική διεργασία.


    Συντηρητική αντιμετώπιση

    Η συντηρητική θεραπεία με φαρμακευτική αγωγή, περιοχικές εγχύσεις και φυσικοθεραπεία συνιστάται συνήθως για 6 εβδομάδες έως 3 μήνες. Τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται είναι τα απλά και ναρκωτικά παυσίπονα, τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη, τα μυοχαλαρωτικά και συγκεκριμένα αντικαταθλιπτικά και αντιεπιληπτικά φάρμακα που δρούν στο μπλοκάρισμα των καναλιών του χρόνιου πόνου. Νεότερες ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές, όπως η χρήση ραδιοσυχνοτήτων έχουν κερδίσει σημαντικό έδαφος τα τελευταία χρόνια στην αποτελεσματική θεραπεία πολλών παθολογιών της σπονδυλικής στήλης.
    Η χειρουργική παρέμβαση έχει θέση επί αποτυχίας της συντηρητική αγωγής ή επί ύπαρξης σαφούς παθολογίας (πχ. Βαριά σπονδυλική στένωση) που δεν δύναται να αντιμετωπισθεί συντηρητικά. Υπάρχουν ωστόσο και αρκετες περιπτώσεις, όπου η χειρουργική παρέμβαση είναι η μόνη αποτελεσματική θεραπεία διάσωσης της κινητικότητας του ασθενους και λειτουργικής αποκατάστασης των διαταραχών ούρησης, αφόδευσης και στύσης που επιπλέκουν περιπτώσεις βαριάς πίεσης των νευρικών δομών.

    Οι ασθενείς πρέπει να γνωρίζουν ότι στην πλειοψηφία των περιπτώσεων η οσφυοϊσχιαλγία μπορεί να ιαθεί με συντηρητικά μέσα και καλό ειναι να επισκέφτονται αρκετους ειδικούς πριν αποφασίσουν να υποβληθούν σε μια χειρουργική επέμβαση. Αυτή η επένδυση σε χρόνο και συλλογή επαρκών πληροφοριών, θα βοηθήσει στην λήψη μιας σωστής απόφασης  για την θεραπεία που πρέπει να ακολουθήσουν.


    Χειρουργική αντιμετώπιση
    Ανοιχτό χειρουργείο ή ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές;
     
    Ένδειξη χειρουργικής παρέμβασης στην σπονδυλική στήλη αποτελούν η εκδήλωση ιππουριδικής συνδρομής (αδυναμία βάδισης σε συνδυασμό με διαταραχές ούρησης και αφόδευσης), η παρουσία πόνου με συγκεκριμένη ριζιτική  κατανομή που δεν υποχωρεί μετα από συντηρητική αντιμετώπιση 2-3 μηνών, η εμφάνιση συχνών υποτροπών και  η ύπαρξη νευρολογικής σημειολογίας με παρέσεις μυων στα άκρα (αδυναμία εκτέλεσης συγκεκριμένων κινήσεων).

    Παραδοσιακά η προσπέλαση της σπονδυλικής στήλης γίνεται με ανοιχτό χειρουργείο και πλήρη πρόσβαση στην ανατομία της κάθε περιοχής. Εντούτοις, η τεχνολογική εξέλιξη έχει προχωρήσει σε τέτοιο βαθμό που δίνεται πλέον η δυνατότητα αντιμετώπισης των περισσοτέρων καταστάσεων με ελάχιστα επεμβατικές χειρουργικές τεχνικές. Στόχους της κάθε χειρουργικής παρέμβασης αποτελούν η ύφεση του πόνου, η αποκατάσταση του νευρικού ελλείμματος, η διασφάλιση της σταθερότητας της σπονδυλικής στήλης, η πρόληψη επιπλέον παρεκτόπισης και η διατήρηση της φυσιολογικής μορφολογίας και κυρτότητας ,ώστε τα φορτία να κατανέμονται με όσο το δυνατό ορθότερο τρόπο.

    Σε γενικές γραμμές με τον όρο ''αστάθεια'' την ανώμαλη κίνηση- μετατόπιση της σπονδυλικής στήλης κατά τη διάρκεια της φυσιολογικής φόρτισής της με συνέπεια την έκλυση πόνου ή/και ερεθισμου ή βλάβης των νευρικών στοιχείων. Τα συχνότερα αίτια που επιφέρουν αστάθεια είναι οι εκφυλιστικές παθήσεις, το τραύμα, τα νεοπλάσματα, οι φλεγμονές και οι προηγούμενες χειρουργικές παρεμβάσεις (ιατρογενής αστάθεια).

    Οι δισκεκτομές, οι πεταλεκτομές και οι σπονδυλοδεσίες είναι οι συνήθεις ανοιχτές επεμβάσεις στην οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλική στήλης. Ως σπονδυλοδεσία ορίζεται γενικά η κάθε χειρουργική τεχνική που έχει ως σκοπό τη σταθεροποίηση τμημάτων της σπονδυλικής στήλης με την βοήθεια μεταλλικών εμφυτευμάτων και οστικών μοσχευμάτων, με τελικό στόχο την επίτευξη φυσικής οστικής ενοποίησης των εμπλεκόμενων σπονδύλων.

    Στις κύριες τεχνικές σπονδυλοδεσίας διακρίνουμε τις οπίσθιες , τις πλάγιες και τις πρόσθιες, ανάλογα με την οδό προσπέλασης της βλάβης.

    Οι ενδείξεις σπονδυλοδεσίας καθορίζονται από την πιθανότητα πρόκλησης αστάθειας είτε από την υποκείμενη παθολογία της σπονδυλικής στήλης, είτε από την εφαρμοζόμενη χειρουργική θεραπεία, η οποία εξαρτάται από  την έκτασης της χειρουργικής αποσυμπίεσης. Συχνή αιτία ιατρογενούς αστάθειας αποτελούν οι πεταλεκτομές σε ένα ή περισσότερα επίπεδα που δεν γίνονται με σαφείς ενδείξεις και σαφή χειρουργικά όρια.
      
    Η ελάχιστα επεμβατική χειρουργική στην οσφυίκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης αφορά την  μικροδισκεκτομή, την ενδοσκοπική δισκεκτομή, την τρηματεκτομή, την κυφοπλαστική και σπονδυλοπλαστική και τις νεότερες τεχνικές σπονδυλοδεσίας. Στις ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές σπονδυλοδεσίας ανηκουν η οπίσθια οσφυϊκή διασωματική σπονδυλοδεσία (PLIF), η οπίσθια οσφυϊκή διαρθρική σπονδυλοδεσία(TLIF), η πλάγια  οσφυϊκή διασωματική σπονδυλοδεσία (XLIF), η αξονική διασωματική σπονδυλοδεσία(Axia-LIF) και η διαδερμική σπονδυλοδεσία.

    Η διαδερμική σπονδυλοδεσία αποτελεί μια σύγχρονη τεχνική  που επιτρέπει την εισαγωγή διαυχενικών βιδών στα σπονδυλικά σώματα μέσω πολύ μικρων τομών στο δέρμα. Συγκαταλέγεται στις ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές, αφου η παρέμβαση στους υγιείς ιστούς είναι πολύ μικρή και η απώλεια αίματος είναι ελάχιστη. Απόλυτη ένδειξη εφαρμόγης της μεθόδου αποτελούν η αστάθεια της σπονδυλικής στήλης επι εδάφους κατάγματος ή σπονδυλολίσθησης, χωρίς στένωση του σπονδυλικού καναλιού.Υπό ακτινοσκοπικό έλεγχο εμφυτεύονται εκατέρωθεν οι διαυχενικές βίδες, οι οποίες συνενώνονται μεσω ειδικών ράβδων που εισάγονται διαδερμικά. Σε περιπτώσεις που κρίνεται απαραίτητο, συνδυάζεται με αποσυμπίεση του νευρικών δομών μέσω μικρής τομής στην μέση γραμμη. Έτσι δίνεται η δυνατότητα σταθεροποιήσης δύο ή περισσότερων σπονδύλων μέσα από ελάχιστο χειρουργικό τραύμα, σε πολύ μικρότερο χειρουργικό χρόνο και βραχύτερη έκθεση των ιστών σε μικροβιακούς παράγοντες.

    Στόχος των ελάχιστα επεμβατικών χειρουργικών τεχνικών  ειναι η ύφεση του άλγους, η σταθεροποίηση μετά την αποσυμπίεση και η διατήρηση της μορφολογίας και των φυσιολογικών κυρτοτήτων της σπονδυλικής στήλης με όσο το δυνατό χαμηλότερα ποσοστά επιπλοκών, μικρότερο χειρουργικό τραύμα και ταχύτερη κινητοποίηση του ασθενούς.  Με τις τεχνικές αυτές αποφεύγονται οι τραυματικές κακώσεις των μυών και των μαλακών μορίων της σπονδυλικής στήλης, γεγονός που αντανακλά σε ελάχιστη διεγχειρητική απώλεια αίματος, σε λιγότερο μετεγχειρητικό πόνο, σε μικρότερο χρόνο  νοσηλείας και σε ταχύτερη μετεγχειρητική αποκατάσταση.

    Επίσης στις μέρες μας η αξιοποίηση των πρόσθετων υποβοηθητικών  τεχνικών της νευροπλοήγησης και της διεγχειρητικής νευροπαρακολούθησης, σε συνδυασμό με την χρήση διεγχειρητικού αξονικού τομογράφου, επιτρέπουν την ακριβή και απόλυτα ασφαλή εφαρμογή των ανωτέρω τεχνικών.

       



    Συμπερασματικά σημαντικό ρόλο στην επιλογή της κατάλληλης θεραπείας και στην επιτυχή έκβαση όλων αυτών των επεμβάσεων παίζει η αναγνώριση του παθολογοανατομικού υποστρώματος της βλάβης, καθώς και η κατανόηση των παραγόντων εκείνων που συμβάλλουν στην έκλυση του πόνου. Η επιλογή των υποψήφιων ασθενών για χειρουργική αποσυμπίεση των νευρικών δομών με ή χωρις εφαρμογή σπονδυλοδεσίας, θα πρέπει να στηρίζεται σε έναν ενδελεχή κλινικό και διαγνωστικό έλεγχο(κλασσικές και δυναμικές ακτινογραφίες, αξονική και μαγνητική τομογραφία, μετρηση οστικής πυκνότητας επί ενδείξεων).  Η ασυμβατότητα μεταξύ απεικονιστικών ευρημάτων και αντίστοιχης κλινικής εικόνας, η παρουσία σφαιρικής παθολογίας στην σπονδυλική στήλη, η ύπαρξη σοβαρής οστεοπενίας και η βεβαρυμένη γενική κατάσταση του ασθενούς συνειγορούν υπέρ αποφυγης μιας χειρουργικής παρέμβασης. Όλες οι χειρουργικές τεχνικές που προαναφέρθηκαν αποτελούν στις μέρες μας ασφαλείς επεμβάσεις στην προσέγγισης της παθολογίας της σπονδυλικής στήλης, αρκει να διενεργούνται βάσει ενδείξεων και από χειρουργους με επαρκή γνώση του αντικειμένου.  Στην επιλογή της κάθε τεχνικής πρέπει να λαμβάνονται πάντα υπόψιν η υποκείμενη παθολογία, το υπόστρωμα υγείας, η ηλικία, ο τρόπος ζωής και η δραστηριότητα του κάθε ασθενούς. Οι ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές που διαρκώς κερδίζουν χώρο σε κάθε χειρουργικό τομέα, όταν εφαρμόζονται ορθολογιστικά, περιορίζουν τις επιπλοκές, ελαττώνουν την θνητότητα και την θνησιμότητα και βελτιώνουν αισθητά τα μετεγχειρητικά αποτελέσματα. Ετσι, ο ασθενής επιστρέφει ταχύτερα στην καθημερινότητα  και στην εργασία του. Στην πόλη μας υπάρχει η δυνατότητα εφαρμογής όλων αυτών των θεραπειών, καθώς και ο απαραίτητος τεχνολογικός εξοπλισμός (νευροπλοήγησης υπό διεγχειρητική καθοδήγηση αξονικού τομογράφου) που είναι εξαιρετικά υποβοηθητικός σε περιπτώσεις πολύπλοκων χειρουργείων.

    Φαίνεται λοιπόν πως η εποχή όπου δεκάδες ασθενείς παρέμεναν καθηλωμένοι στο κρεβάτι και εκτός εργασίας, δέσμιοι του φόβου τους για την βαρύτητα των επεμβάσεων στην σπονδυλική στήλη, έχει περάσει ανεπιστρεπτι.

         


    Διαδερμική σπονδυλοδεσία και σπονδυλοπλαστική σε ασθενή με σοβαρά υποκείμενα προβλήματα υγείας που δεν επέτρεπαν ένα μεγάλο, ανοιχτό χειρουργείο

     

        


    Διενέργεια σπονδυλοδεσίας δια μέσου τομής δέρματος ίσης με ένα δάκτυλο

    Περίπτωση ανάγκης: 6946 794 251

    Συντομό ιστορικό

    Η Μαρία Μπακοπούλου βρίσκεται στην ειδικότητα της Νευροχειρουργικής από το 2002 συμμετέχοντας αλλά και αναλαμβάνοντας περιπτώσεις που αφορούν στον εγκέφαλο, στην σπονδυλική στήλη και στον χρόνιο πόνο.

    Maria Bacopoulou © All Rights Reserved 2018. Developed by houseofweb